tag:blogger.com,1999:blog-130259532012-01-25T04:36:50.388+01:00Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.comBlogger2921100tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-83898348032586713522011-09-04T01:28:00.000+02:002011-09-04T01:28:55.580+02:00

Un momento no que sentas nun banco á sombra, o pensas ben, moito e forte, e chegas á conclusión de que aqueles aos que chamabas "os meus" e aqueles cos que falabas d'"os nosos" desapareceron. A escea complétase cun balcón no que alguén escoita unha aria de Wagner a un volume suficientemente alto como pra que podas recoñecela. Sen saber nada de ópera. Por algunha razón sempre tiveches certo

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-3148993314196759312011-05-11T05:42:00.000+02:002011-05-11T05:42:06.547+02:00

Existe unha persoa baixo miña cama. É igual ca min, pero diferente. Ten o mesmo tamaño, o mesmo grosor. A súa voz é lixeiramente máis grave e, segundo entendín, é máis intelixente. Ao contrario do que me sucede a min, esa persoa que hai baixo a miña cama non ten medo a morrer. Parécelle de mal gusto, nada máis. Gústame esa persoa. Coido que vouna convidar a cear.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-55709515346608596152011-05-06T00:00:00.000+02:002011-05-06T00:00:01.432+02:00

Hoxe cumplín 23 anos. Sempre dixen que gustaba de cumprir anos, que era sinal de experiencia, un bo sinal. Ata este ano, No que me decatei de que a experiencia vale máis ben pouco e que pasamonos a vida improvisando ante novas situacións que nunca sabemos moi ben como afrontar. E que, a trompicóns, torpemente, afrontamos. Cumprir anos é iso. Cumprir anos. Decatarte das tuas equivocacións do

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-55561529238271727632011-04-29T21:48:00.000+02:002011-04-29T21:48:28.130+02:00

O pequeno violador de ilusións atacou esta noite. Di a crónica local que a súa última víctima, unha moza en idade de merecer pero cunha gran capacidade pra perder ese precioso tempo, apareceu facendo equilibrismos sobre a barandilla dunha ponte que divide a cidade en dous. A policía quixo saber se ía ou viña. Ela non quixo saber ren.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-21765646459374365792011-04-13T16:31:00.000+02:002011-04-13T16:31:18.747+02:00

Hoxe atopei un libro metido nun prástico. Estaba sobre un banco, enchoupándose. O prástico, que non o libro. Mirei ao meu redor e non había ninguén. Semellaba ter sido abandoado intencionadamente pra que alguén o collera. Alguén que non crera moito nin no azar, nin na sorte, nin nas casualidades. Pra que lle estivese ben empregado. Pra darlle unha lección. Ben, pois ese alguén fun eu.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-62506789989261012522011-03-30T03:24:00.000+02:002011-03-30T03:24:37.673+02:00

E noites e noites, e bicos e bicos, risas, penas, festas, bailes, praias, viaxes, mundos, cafés, palabras, cancións, persoas, o devenir do tempo. Xente que ven e que vai, amigos novos, vellos, coñecidos e descoñecidos, lugares que percorrer, bares que visitar, movemento. Futuro. Coma en stop-motion. Ás veces rápido, ás veces lento. E sempre a mesma banda sonora. Se sigues eiquí, eiquí seguirei eu.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-31563795122680215652011-03-29T02:53:00.002+02:002011-03-31T21:53:37.162+02:00

Anotacións pra unha vida posterior: lembra que a xente fala soa. A xente en xeral. Non hai por que avegoñarse por iso. Falar non é nin debería ser un acto exclusivamente social. Se non vital. A xente que fala soa non está tola nen bébeda. Simplemente está a ordear as súas ideas. Ou, no peor dos casos, utilizando un mans libres.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-76274224475002952692011-03-16T02:29:00.000+01:002011-03-16T02:29:26.233+01:00

Esta mañá atopeime cunha parede. Fría e indiferente. Chamou á miña porta, subiu as escaleiras i eiquí estivo, na miña sala. Non sentou. Eu tampouco. Estivemos de pe os dous, fronte a fronte, falando sen nos dicir ren. Logo, dixo que tiña prisa e marchou, como marchan as paredes. Sen que xamáis logre entender por que se van.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-35921753946881344712011-02-11T20:49:00.000+01:002011-02-11T20:49:58.291+01:00

Escribiríate unha canción pero sería unha melodía desafinada. Un poema, mais non rimaría nin de lonxe. Un conto, pero sen inicio, nó nin desenlace. Diríate que me gustas, pero nen sequera te coñezo. Namáis teño teu nome, túa foto e ao sumo, túa árbore xenealóxica. A partires de ahí, reconstrúote nos meus soños, meus desexos e sobre todo, nas miñas frustracións. Iso sáeme ben. Iso sáeme

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-44692337826107058212011-01-25T21:04:00.000+01:002011-01-25T21:04:22.033+01:00

Manexa o teléfono móbil de xeito inquedo. Ás veces escorrégaselle entre os dedos. Ás veces cáeselle. Perdeu toda a tarde agardando unha palabra súa. Unha palabra breve e sonora. Non, non perdeu toda a tarde. Perdeu toda a vida. Escoitando o eco imaxinario. A grafía inexistente. O alento improbable de esa palabra curta e concisa. Ese, "vou" que agora apenas ten senso.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-48179655093180325392011-01-14T02:01:00.000+01:002011-01-14T02:01:37.602+01:00

Fai anos que non caías por eiquí pero todo sigue igual. Vai o mesmo frío. Cecáis sexa algo máis humido esta vez. E ti tes máis anos, o cal non quere dicir que sepas máis. De feito, sabes menos. Sabes pouco e mal. Tes a sensación de que todo está onde o deixaches aquela vez. Papeleras, colillas e despedidas, todas están coma cando subiches a aquel tren que non ía a ningunha parte e polo que non

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-50990067039644245192010-12-24T04:14:00.004+01:002010-12-24T04:14:00.738+01:00

Non me gusta nadar. Tampouco son moi destro pilotando tanques. É unha cuestión de visión do mundo, supoño. Por iso, as celebracións familiares teñen o seu aquel. Seu aquel sociolóxico, que non emotivo. A min a emotividade esquecéuseme na parada do autobús. As máis hipócritas, aquilas nas que ninguén se soporta, pero poñen cara de que todo está boísimo, esas si que son xugosas. E non o cordeiro

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-60711626712076181332010-12-14T04:44:00.000+01:002010-12-14T04:44:59.338+01:00

Estiven de viaxe. Cheguei a Roma. Pasei por Marseille, Monaco e Firenze. Voltei por Barcelona. Voltei. Si. Todo sigue igual. Anque todo podería ser diferente. Europa é así. Nota: aínda non están tódalas fotos. Necesitarei uns días. Máis.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-20824770618780993732010-12-01T00:50:00.001+01:002010-12-01T13:47:49.488+01:00

Anotación mental rápida: A estabilidade está sobrevalorada. Amósannola dende que somos crios como A GRAN META MAIÚSCULA. Traballo, casa, coche, nenos. A estabilidade está sobrevalorada e nembargantes, edúcannos únicamente pra aspirar a ela. Non somos quen de manexarnos neste mundo cambiante, cheo de relacións endebles cos demáis, co governo e con nos mesmos. Non nos din que todo é unha gran

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-89823758561076140012010-11-26T09:03:00.000+01:002010-11-26T09:03:35.198+01:00

Esto que escribo non pode ser máis que eu, palabras que toman forma tras cada pulsación, palabras que caen do máis adentro de min, feas, crudas, sen limar nen decorar. Palabras que rasgan a miña ialma, pra bater nunha pantalla; que me rachan por dentro, con sabor a sangue, a bagoa, a sorriso. Puras, nítidas. As miñas merdas, as miñas teimas, as miñas cousas. Se sigues aquí, gracias. Se non, o

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-28490678266173273122010-11-01T00:00:00.002+01:002010-11-01T00:00:02.815+01:00

Hoxe é un día no que estamos todos mortos. A xente vai aos cemiterios, a limpar un pouco a tumba do avó, que está feita unha merda, a lembrarse da nai dos do concello, que moito cobrar pero aquilo está do máis deixado, e a envexar as flores dos do lado ou mofarse da deixadez dos Martinez.Fai tempo que non vou poñerlle flores a ninguén. Meus mortos estan noutro lugar.Xogándose as gargalladas ao

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-18206096673949204032010-09-12T13:59:00.002+02:002010-09-12T13:59:28.439+02:00

Veña, foder. Que alguén traia unha bombona de osíxeno. Xa.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-9878114331862198122010-09-01T01:44:00.000+02:002010-09-01T01:44:56.022+02:00

A pequena vendedora de froitos secos puxo un anuncio por palabras pedindo a berros alguén con quen compartir unha tarta de boda. Non quería casarse, tan só os bonequiños decorativos. Presentáronse multitude de aspirantes, de tódalas formas e cores. Algúns foron descartados polo cheiro, outros, pola dentadura, a gran maioría por non saber pelar améndoas correctamente. Ningún lograba convencela

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-37545760203804665132010-08-01T02:06:00.000+02:002010-08-01T02:06:08.208+02:00

Levouse tódalas súas promesas incumplidas consigo, coma pantasmas dunha vida incompleta, coma despoxos dunha vida que ansiaba voltar a vivir.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-83534001006449038012010-07-27T21:22:00.000+02:002010-07-27T21:22:16.677+02:00

Botamos a correr por unha estrada secundaria que remataba nunha gran explanada. Alí atopamos a tódolos nosos devanceiros. Elas vestían de negro, como as noivas. Eles estaban sentados coa dignidade de quen non é quen de aflorar emoción ningunha. Mirámonos aos ollos. Non dixemos ren. Non soubemos dicir ren. Aquilo tiña demasiado aspecto de conto de outono. Eles, sepia. Nos, Polaroid.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-90269935191493600212010-07-24T01:29:00.002+02:002010-07-24T01:31:54.162+02:00

Onte á noite, sentei na herba e mirei ao ceo. Poucas estrelas. A xente berraba nas ruas. Eu, tomaba un refresco. Red Bull. Este é o mundo. Esta é a vida. Estos son os momentos. Hai cousas que podo cambiar, e hai cousas que non. O posible e o irremediable. Mirei meus pes descalzos. Vinme coma un neno, que ten ganas de xogar, e non atopa a ninguén no parque. Pensei que os únicos que me quedan son

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-9832477344072937942010-07-23T00:00:00.001+02:002010-07-23T00:00:00.290+02:00

Cun engorroso ton melódico e infantil.Non teño nin pajolera idea de como tratar ás persoas. E por enriba, estas fan o que queren comigo. Son do máis manexable e que ben, ademáis veño coa vulnerabilidade de regalo. Son o pequeno sobrino da cidade, que cando chega ao pobo, todo o mundo se encarga de que manche os xeonllos.E a vida pasa. E os paxariños cantan.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-3485337876328650922010-07-22T00:00:00.000+02:002010-07-22T00:00:00.803+02:00

Non sei se non poden verme chorar, ou simplemente non queren. Por se acaso, pecho a porta e convírtome en silencio. Hoxe a soidade leva meu nome na sua lista de conquistas. Ou na lista da compra. Que máis da.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-48048158325821348102010-07-21T22:45:00.003+02:002010-07-21T22:49:35.617+02:00

Cada noite, sentada no sofá, ela ceaba un ovo duro porque lembráballe a él. A aquel rapaz con casca e cuncha que nunca chegou a coñecer demasiado pero que tantas veces imaxinou. Algunhas noites sentía a tristeza de quen añora as cousas que xamáis lle aconteceron. Esas noites envolvía aquel ovo duro nunha aperta de xamón de York.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-75264647549992210662010-07-17T23:53:00.003+02:002010-07-17T23:54:47.801+02:00

Cortáronlle a lingua, para que non contase máis historias, e as mans, para que non as escribira. Pero deixáronlle a ialma, e poido vivilas.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-69324585724717990942010-07-10T02:19:00.002+02:002010-07-10T02:29:32.983+02:00

Tralo encontro, o cabaleiro abandoa o vello castelo. Obsérvase, e o que ve, non é o mesmo que viu a última vez que deixaba estas murallas. Sobre el píntanse mil cicatrices, mil marcas, o corpo xa non é o mesmo, e o camiño é máis duro agora. O Sangrial sigue ahí, e pensa atopalo. É moito tempo xa dende que comezou a búsqueda, e sabe que non ha quedar moito, máis pregúntase se lle quedará moito a

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-34738673199856344372010-07-09T01:59:00.002+02:002010-07-09T02:05:46.536+02:00

Ao mar doelle algo hoxe. Amosa esa rabia de cor verde grisácea. A mesma que, según contan as lendas, levouse ao mellor mariñeiro do lugar, que saiu a salvar ao seu amigo nunha noite de tempestade, na que nin sequera o faro da illa conseguíu dar luz ao seu escuro sino, nin as redes serviron pra recoller as bágoas que se verteron no porto.O mar non piedade. Levounos a dar a volta ao mundo por

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-50907890217370587172010-07-05T00:03:00.000+02:002010-07-05T00:04:08.739+02:00

Querosoñar,sentir,subirao teu ceoIncomprensións dominicales.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-45654194375243648472010-06-25T02:07:00.002+02:002010-06-25T02:12:36.393+02:00

Un post ñoño i estúpido. Odioo. Pero non me servirá de nada borralo.O meu problema é ser demasiado consciente. Ter sobreinformación. Saber en cada instante que é o que ocurre con exactitude. Meu problema é que por moi alerta que esté, por moita distancia que poña entre os acontecementos i eu, estos exprímenme ata sacar a derradeira pinga que hai en min. Ás veces enfurezco, ou caio rendido sen

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-15073560914716976732010-06-24T00:00:00.003+02:002010-06-24T03:26:02.469+02:00

Cheira ácedo, a humidade, a corrosión. A vello e a esquencemento. A derrota e a sufrimento.Un cabaleiro de escura armadura percorre as ruinas do que nun tempo foi Camelot, golpeado a cada momento por lembranzas, por ecos. Hoxe a pedra, berra. Hoxe a pedra ataca. Hoxe a pedra lastima, rompe, ensucia.Sacrificou as terras, as posesións, o poder, na búsqueda do Sangrial. A Dama do Lago en persoa foi

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-84424910085834868992010-06-23T00:00:00.001+02:002010-06-23T00:00:02.947+02:00

Aquel homiño tiña unha vida de acuarela. Acuosa, diluída. Tiña unha vida cuxo pincel necesitaba un relevo xeracional. Soñou con grandes cousas. No sorteo lle tocaron as pequenas. As inservibles. Aqueles grises obxetos que, unha vez que aparecen, moltiplícanse ata que todo se reduce a eso. Ata que non hai nada máis. Pérdense as referencias do que tería sido mellor. Apréndese a funcionar co "

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-1130352722692378192010-06-22T23:12:00.000+02:002010-06-22T23:11:44.366+02:00

Estou sensible*. En vez dunha aperta, recibo os tons crueis do teléfono. En vez dunha esperanza, plans nos que un non ten lugar. E así, sen pena nen gloria, dende esta pequena fiestra ao aire, desexaría ser aquel acorazado que ninguén logrou derribar. Pero non. Un bote batido pola marexada. Ninguén. Hoxe non podo ser alguén. Ou sí? Hoxe estou sensible. Agradecería que ninguén me fixera dano.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-17606955521408548002010-06-20T03:43:00.002+02:002010-06-20T03:57:35.047+02:00

A soidade non desexada bótase sobre min. Unha puta conta atrás que me atrapa. So sei mirar cara ela e asustarme. Coma neno pequeno. Coma peixe chico.Estou roto. Desfeito, esnaquizado, esmagado. Peor aínda, coido que polo camiño perdéronse pezas. E por máis que busco, non traio sobreciño para pedilas a fábrica.Necesito pensar en min, mirarme ao embigo de cando en vez, xa o sei, pero eu non son

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-17949992722728290402010-06-19T00:00:00.001+02:002010-06-19T00:29:30.398+02:00

Cecáis si o soubera. Sei cal é o prozac que aliviará estos latigazos aos que me somete a rutina e miña contraproducente forma de ser. É posible que sí. Pero non teño a receita. Sen receita non me darán nada na farmacia. Por moi pesado ou moi violento que me poña. Non. "Usted no está autorizado".E non me atrevo a pedilo. Tampouco creo que meu médico se atreva. Implica demasiado. Non sobrevivir.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-15579754834793839882010-06-18T01:25:00.003+02:002010-06-18T01:57:34.563+02:00

Hai que sacudirse a dependencia emocional. Contar ata tres. Dicir, "que te den".Veña, vai. Túa cotidianidade tamén ten o seu aquel. Anque esté un pelín patas arriba. Doete a mandíbula. Non podes abrir ben a boca. Parece unha metáfora, manda carallo.Tes a casa feita unha merda. Xa verás cando volten. Cando volten xa terá rematado o zafarrancho de combate limpador. Que facemos hoxe? Día cuberto,

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-65664695035481787372010-06-17T01:16:00.002+02:002010-06-18T02:01:54.385+02:00

O ceo está branco hoxe. Un pouco gris a ratos, un pouco azul ás veces, pero principalmente está branco. Miro ao ceo dende a fiestra do cuarto, lembrándome o medo que teño a voar. Non é un medo incontrolado, se non un medo xordo, sen máis. Un medo deses que afrontas pechando os ollos e os puños, agardando a que pase. Coido que é o mesmo medo que lle collín á vida unha vez, e que a base de

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-40491187423063609532010-06-16T23:46:00.001+02:002010-06-18T02:00:42.475+02:00

Hai quen di que a escritura, ou o feito de escribir é un proceso creativo, que a base de xuntar palabras, de darlle forma, creas un anaco de historia, unha vida, unha sorte.Eu, no meu habitual mundo de contradicións, recorrín á escritura para contar cousas, non historias. Quizais por eso, o meu labor coas letras sexa puramente destrutivo. Quizais por eso desgrane momentos, anacos, retazos dunha

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-8997233530147559902010-06-15T01:21:00.000+02:002010-06-18T01:22:09.939+02:00

Nunca foi conscente de ser unha ameaza para ninguén. Salvo para sí mesmo quizáis. Pero esa é outra cuestión. Sempre foi pola vida abandoando amigos por deixadez, pero nunca por enemistade. Sen parpadear en exceso mentres os cabreados oficiais do reino, facían das súas. Bostezando a escondidas, mentres os opinadores oficiais, repetían irreflexións sen interés. Ata que un día de choiva, tropezou

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-65637794673819062452010-06-14T22:58:00.002+02:002010-06-14T23:01:38.113+02:00

Ás veces, cando nos pasamos de rosca, dicimos as cousas máis sinceras. Voltamos ser nenos, con ideas, con soños, con ilusións. Botámolo todo por terra, mandámolo todo á merda, e xuramos non querer velo nunca máis.Debuxa. Eu escribirei(te). Non te preocupes.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-45927778204717599402010-05-31T01:16:00.002+02:002010-05-31T01:20:04.254+02:00

Café pola mañá. Ola. Bótote en falta. E non sei como facelo máis levadeiro.Galletas. Teño sono pero non podo durmir máis. Saiu o sol. Á rúa. Coa xente. Só. Un libro que comezarei hoxe. Ola. Fin do café. Fin das galletas. Non sei que facer. Bótote en falta. Repito.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-12904959398778366282010-05-22T14:59:00.002+02:002010-05-22T15:04:18.069+02:00

Sempre quixen bailar un tango.Un tango furioso, apaixoado; un tango á luz da Lúa, no medio da nada, co mar como música. Un tango salvaxe.Señorita, concédeme este baile?

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-33242793391408972182010-05-16T05:10:00.003+02:002010-05-16T05:16:09.263+02:00

Non pido moito. Unha vida baseada no corazón máis ca na cabeza, querendo e desexando, gozando e vivindo cada momento, que do mañá, xa me ocuparei mañá. Rodeado de quen me gusta estar rodeado, durmindo como quero, cantando, berrando, disparando, roubando sorrisos.Ti, traeme os teus problemas, e fagamos o necesario pra resolvelos. Non, ti non, tí, que estás ao meu lado. Quero ser egoísta,

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-70902494067154376542010-05-10T00:00:00.000+02:002010-05-10T00:00:00.086+02:00

Hoxe é un deses días nos que vela vida pasar coma un globo que se escapa cara o ceo. Saltas e saltas, pero a corda queda xa fóra do alcance da túa man. Miras arredor e atopas aos outros nenos do parque. Xogando a casiñas. Ou a médicos e enfermeiras. Miras ao ceo e velo teu globo, tua vida e teu ceo desaparecer. Máis alá do sol.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-56538538946661057852010-05-09T00:00:00.000+02:002010-05-09T00:00:00.492+02:00

Deberíamos ternos coñecido noutro tempo. Cecáis entón entendéramonos mellor. En tempos de guerra ou de franquismo. En tempos medievais ou romanos. Agora, sen embargo, mentres os sons da cidade fanse cada vez máis estridentes e a xente fala, camiña e vive máis deprisa (tamén nos), non chegamos a escoitarnos. Porque nin sequera conseguimos dirixirnos a palabra.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-15665435477689299632010-05-08T00:00:00.000+02:002010-05-08T00:00:01.157+02:00

Non sei que son peores, as cousas que me pasan por falar ou por non falar (estas segundas, sempre máis abundantes). As cousas que me pasan por ser tan ausente, tan distante, tan… así; ou as que me pasan por non ser doutro xeito. Fai séculos que non me sincero, por medo á miña propia verdade. Observo demasiado e co pouco que me gusta o que vexo, o tolero. Porque hai que tolerar.Se todo saíra

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-83329961225834057362010-05-07T00:00:00.000+02:002010-05-07T00:00:02.502+02:00

É así. Está ben. Aquilo que xira polo noso arredor, non ten por que estar en contacto con nos. Non. Nin sequera se nos botamos a camiñar até a friaxe. Poderíamos permanecer alleos. Coma quen divisa pobos abandoados dende o tren. E neve. E esa nena xogando cunha rama.Sabemos que é un soño que se nos nega.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-13289465541161968642010-05-06T01:38:00.000+02:002010-05-06T01:38:00.166+02:00

E o eco das pegadas.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-90051265942336743182010-05-05T00:00:00.000+02:002010-05-05T00:00:01.658+02:00

A aquel pequeno astronauta rompeuselle o cordón umbilical que o unía á súa nave espacial. Quedou suspendido na nada, entre estrelas e pedruscos, preguntándose se non se deixaría aberta a porta do conxelador de casa. Se a veciña lembraríase de regarlle as plantas. Se estarían listos os zapatos que levara arranxar.Naquel momento, as nimiedades máis nimias, adquiriron carácter de asunto de Estado.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-35968684953548194872010-05-04T00:00:00.000+02:002010-05-04T00:00:03.467+02:00

Parellas lapa. Desas ás que parece que lles deron unha pasadita de superglue e ale, á rua tomar vento fresco. Biquiño aquí. Apertiña alá. Agarradiños da man para non perderse. Aloumiño aquí. Sorrisiña tenra alá. E así pasan a tarde, de sandez en sandez, mirando por enriba do hombro aos transeúntes solitarios. Enfríandose o café con leite, endulzando o xa de por sí acaramelado ambente, e

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-63542769244726032022010-05-03T00:00:00.001+02:002010-05-03T00:00:01.546+02:00

Unha cidade portuaria. Un aparcamento. Un coche. Fora, chove a través da luz das farolas. Estamos nos arrabais do mundo e o tempo detense acó. Nicotina, asfalto e esta fodida choiva. A Santísima Trinidade.Sei que se tiveras unha pistola non dubidarías en matarme.Eu tampouco.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-18189678257854321192010-05-02T04:35:00.002+02:002010-05-02T04:53:53.864+02:00

Descúlpenme a saída de ton de hoxe, pero a ocasión o merece.Non nacín nunha familia das que chaman "estructuradas". Crecín sen pai, xunto aos meus avós, o meu padriño e a miña nai. A configuración do fogar mudou moito co tempo, uns viñeron e outros marcharon, pero o principal, non cambiou, meus avós quedaban ao meu cargo mentres ti ías a traballar… inventaches os dias de 30 horas, para poder

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-24514105271729104252010-05-02T00:00:00.000+02:002010-05-02T00:00:01.476+02:00

O día que me convirta na reencarnación de Trostky, ou Bakunin, ou a perra Laika (que máis da). O día que me suba a unha caravana propagandística. O día que desenterre o soterrado baixo tempos de silencio. O día que sinale aos culpables opresores. O día que cuspa sen tapuxos o que penso, sinto e creo. O día que se descubra a verdade, toda a verdade e nada máis que a verdade. O día que regrese a

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-17954703537752282422010-05-01T00:00:00.000+02:002010-05-01T00:00:03.066+02:00

Existe una xeración, a que agora cumpre os cincuenta e bastantes, que resulta encantadora: traizoou todo aquilo que crían pero non comprendían, vendeu a ialma a cada demo que se se lle puxo por diante, e o que é millor: permitense o luxo de sermonear respecto ao sexo, o viño e o comportamento socialmente aceptado

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-71545858886993779992010-04-30T00:00:00.000+02:002010-04-30T00:00:01.650+02:00

E mentras os coches arden en París, ti e máis eu botamos a correr polas alcantarillas. Escapando, tropezando, manchándonos con este mundo que construímos. Porque sempre gustounos o son do fuxir cobarde. Dimite. Cesa. Disolve. Retírate pra sempre da vida pública, impúdica, púbica.Somos uns grandísimos fillos de puta.Merda.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-56621047196101070622010-04-29T00:00:00.000+02:002010-04-29T00:00:01.924+02:00

Ainda non se sabe moi ben o porque pero fannos separar con múltiples comas e engadirnos puntos suspensivos cando o que realmente desexamos é o punto e aparte ou o punto final, se me apuras, que construa o abismo entre o que fumos e o que somos. Hai xente, á que coñezo dende hai moitos anos, cando chovía máis que agora e eu levaba chándales de lá feitos pola miña nai, que aferranse á nostalxia

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-54912947490077703562010-04-28T00:40:00.000+02:002010-04-28T00:41:44.227+02:00

Levo días contando os días, ou contando as nubes e as pedras que se soltan ós meus pes. Levo horas vivindo a deshoras e deixando as cousas a medio facer. Conto veces de feitos desfeitos, de momentos mostaza de intenso sabor. Se queres ou quéresme ou se queres máis e peor, conta contos aos nenos que non virán á tua alcoba, que non se despegarán do tubo do televisor. Conta atrás se queres, pero

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-75560872167736630472010-04-21T00:00:00.000+02:002010-04-21T00:00:03.093+02:00

Resumiría a miña vida tanto, que so quedaría nunha palabra. Variable. Seguramente, incomprensible.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-6486739820652190852010-04-20T01:28:00.002+02:002010-04-20T05:05:27.901+02:00

Polos pequenos momentos que te fan feliz. Por ese momento no que todo ule a ela, e a cabeza viaxa libre. Pola choiva durante un dia de calor. Por ese sorriso sincero que chega ata dentro. Por romperte a ialma facendo o que queres. Polas palabras axeitadas no momento xusto. Polas palomitas da película. Polos silencios nos que se dí todo. Ou por falar e falar cando sabes a resposta.Por todo iso,

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-70441206296128607902010-04-19T01:04:00.002+02:002010-04-19T01:07:52.183+02:00

Dividíronnos en dous grupos. Os que valían e os que non. Así foi como xamáis cantei no coro do colexio. Cando saín do salón de actos, vin a outros defenestrados coma min. Algúns berreaban en pura pataleta. De ahí naceu o punk. Outros, con catro latas de Fanta baleiras e unha corrente eléctrica crearon o tecno. Fixeron moitos cartos estando calados. Eu non fixen nada. Sentei na beirarúa, mirando

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-29271184629776378872010-04-18T00:57:00.000+02:002010-04-19T01:01:08.960+02:00

Hoxe, mentres chovía nas rúas, mentres soaba o retrouso de Reptilia de The Strokes nos meus oídos, hoxe mentres algo dentro de min era calado por iso que nos ensinaron ao longo de varios séculos de educación e cultura chamado compostura, mentres todo eso e moito máis ocorría nas esquinas, as vidas, os momentos, o que realmente apetecíame era berrarlles. Un berro visceral, doloroso e dolorido.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-81551997021222506572010-04-17T00:49:00.000+02:002010-04-19T00:54:45.817+02:00

5 pistas para entender un momento:- Se as miñas horas están contadas, pregúntome cantas son, e quen leva a conta.- Quero ser maior para saber máis do que agora sei e ter unha bata branca.- Hai algo en min que está a cambiar. Vin un anaco de pel no lavabo.- Acudirei a terapia de grupo con robots. Todos dirán que me queren. Bueno, algún xa o dirá. Vamos, digo eu.- Calquer día de estos, ofrezolles

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-66846654355729865662010-04-16T03:15:00.003+02:002010-04-16T03:17:42.925+02:00

Perdóame se hoxe teño o día cruzado en diagonal. Se dame rabia que haxa persoas que inmerecidamente naceran verticalmente, de pé. Ou se o que máis desexo é estar en posición horizontal. Perdóame a miña brusquedade contestona, miñas rosmas sociais. Miñas tanxentes e miñas extranas aritméticas internas.Si é que entendo que non se me entenda. Son un peñazo.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-33622361683623499092010-04-15T00:00:00.000+02:002010-04-15T00:00:04.803+02:00

Algún día, naquel buzón a medio soterrar na praia, aparecerá unha carta. Cecáis sexa pra min. Cecáis a escribira eu. Cecáis non teña mais senso que o permanecer alí.Manchada de óxido e esquencemento. Eso é o que somos. Pedazos de tempo que ven e vai, que deixan débedas onde cren deixar lembranzas.Un remitente inseguro. Unha post data absurda. Non somos máis.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-92207468512264677722010-04-14T00:00:00.000+02:002010-04-14T00:00:03.231+02:00

Eu, que sempre gozei dunha excelente memoria, atópome con que se me enchiu de buratos coma un queixo gruyère. Non lembro onde deixo as cousas, que é o que teño que facer, e a ultima moda é non atopar a palabra, sempre bastante sinxela, que desexo empregar.Levo uns días que non me sae dicir "disciplina". Supoño que algo quererá dicir.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-31612760770806281122010-04-13T00:10:00.002+02:002010-04-13T00:13:11.899+02:00

Un luns en Chernobyl mentres o ceo segue gris verdoso e a xente minte:a. Podería devolver a conexión i establecer unha carta de axuste na que soaran os Concertos de Brandenburgo unha e outra vez.b. Podería poñer zancadillas, desas cuxo golpe doe nos dentes.c. Podería deleitar ao meu público coa miña nova colección de sarcasmos insoportables que me convirten nunha persoa odiosa.d. Podería mandarte

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-45759186192870074432010-04-12T00:00:00.001+02:002010-04-12T00:00:03.525+02:00

Ademáis do famoso naufraxio do Titanic, houbo outros. Morais, fatais, letais, mortais.Esta non é a súa testemuña. Pero podería.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-75886653871323168072010-04-11T03:55:00.002+02:002010-04-11T04:01:57.812+02:00

Hai veces nas que o encerro nun mesmo faise tal, que todo molesta, e todo incomoda. Non me apetece respostar a cuestións, namais recibir respostas, pero das que sirven. Das que implican, dan unha volta á acción, cambian as circunstancias, poñen os puntos sobre os íes. Se van a ser vans, que non levan a nada, e que supoñen menos, que non mas den. Desas non quero saber ren. De feito, séntanme mal.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-71968483080879256632010-04-10T02:30:00.002+02:002010-04-10T02:33:30.135+02:00

Deixamos pegadas efímeras que o vento leva con facilidade. Que non resisten o tempo, nin o esquencemento. Que non soportan que xa non as mires máis. Deixamos pegadas que hoxe están aquí pero mañá non existirán.Se unha vez sucedeu que vivimos, ninguén o tomará demasiado en serio.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-71729527753719379812010-04-09T00:00:00.000+02:002010-04-09T00:00:00.890+02:00

É primavera pero non o é tanto. Incluso hoxe, que saiu o sol, non parece un día soleado. Esta cidade xa non é a mesma, nin recoñezo a aquelos que están ao meu redor. Alguén pedíu que se cambiaran as cousas de sitio.Fuches ti? Non o comprendo.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-72810539870227586952010-04-08T00:01:00.002+02:002010-04-08T00:03:56.959+02:00

Ao final do pasillo atópase Penélope, coa fea decadencia do esquencemento, tecindo buratos imaxinarios, que destrúe e reconstrúe, unha e outra vez, á espera de que seu Ulises volte da súa rutinal laboral, esa que lle absorbe o tempo e as entrañas.Mentres, Telémaco, que está a engordar de non facer nada, non sabe se ser un cobarde camuflado de heroe coma seu pai, ou lanzarse a unha piscina baleira

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-86347946770492227672010-04-07T01:11:00.002+02:002010-04-07T01:17:05.318+02:00

Xamáis me considerei un geek. Primeiro, porque non sabia o que significaba. Logo, porque nunca o fun e descoñezo o que queren dicir un montón de palabras e siglas, conceptos e prácticas que se me escapan. Miña relación coas máquinas intelixentes (sic) estivo marcada pola paciencia que adoito ter con case todo e todos. Asi aprendín a facer cousas que nin imaxinei que fora quen de facer. Pero

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-19834274255084136942010-04-06T02:41:00.002+02:002010-04-06T02:44:49.529+02:00

Debería botar faragullas de pan para atopar o camiño de volta porque non sei eu, co mal que me oriento, se non vou acabar máis perdido aínda do que xa estou. Claro que algún paxarraco de mala morte as comerá o moi cabrón e a ver entón quen é a guapa que me saca a min en helicoptero do conflicto emocional no que me metin.Así, sen máis.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-27469372395643718992010-04-05T00:01:00.000+02:002010-04-05T00:02:21.456+02:00

Hoxe son un oso polar. Rodéame un vasto universo de xeo. E moita soidade.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-11477399102949561572010-04-04T00:00:00.000+02:002010-04-04T22:24:33.589+02:00

Extrano patriotismo ese que agarda á entrada dos recintos. Extrano, o que sinala, o que marca, o que decreta, coma un Deus castigador, quenes entrarán nos ceos e quenes empodrecerán nos infernos. O mundo está desorbitado preso dunha paixón tamén desorbitada.E o malo é que non é amor. Senon odio irreconciliable.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-71094686098265889712010-04-03T00:51:00.002+02:002010-04-03T00:53:23.344+02:00

Teño as palpitacións a tres mil. Unha taquicardia que avanza polo meu corpo coma un exército presto a invadir terras alleas. Que ben. Co que me gusta esta sensación. En fin. Que sí, que vale, que as cousas son como son, pero organizándoas mellor poderían ser doutro xeito.Poderían deixar vivir. Poderían latexar máis despacio.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-29718081805353625372010-04-02T00:00:00.002+02:002010-04-02T00:00:00.203+02:00

Hoxe tócame correr unha maratón. Xa teño meu dorsal. Non estou moi convencido das miñas zapatillas, pero son as únicas que teño. Hoxe tócame correr ata o amencer, ata que desfaleza, ata chegar a non se sabe que lugar. Aquel grego que caeu e calou, non sabía o que estaba a inventar.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-72644714127284893842010-04-01T00:00:00.000+02:002010-04-01T00:00:02.060+02:00

Partindo da base de que non sei absolutamente nada de nada sobre a vida, as relacións, as persoas, os momentos nin as situacións, paréceme convinte facer unha pequena matización sobre o que pasa pola miña cabeza: só mantendo unha actitude aberta ao aprendizaxe e á constante mellora conseguirei facer algo medianamente produtivo.Eso sí, como volva a pasarme tres pobos coa autocrítica doume de

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-56479126731728616042010-03-31T01:03:00.002+02:002010-03-31T01:06:19.151+02:00

Ola. Son eu. Gustaríame poder contarte algo. Cantarte unha canción distinta. E nembargantes, é o son de sempre. Esa mezcolanza de ondas e esquencementos. Que soa como unha caixa de música estropeada, cunha bailarina tolleita dentro. Xa sabes, somos monóxido e carbono.Somos química post-mortem.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-3970134604156069432010-03-30T00:07:00.002+02:002010-03-30T00:21:10.128+02:00

hai lugares que nos convidan a non sentirnos responsables dos nosos actos. dos nosos sentires. lugares que se perden no cotiá, no que se fai pero non se di. agochan nosos tresouros e intimidades co celo de quen sabe que o que sucede, é un momento extrañamente solitario.irremediablemente irrepetible.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-3323949232892371142010-03-29T00:00:00.000+02:002010-03-29T00:00:02.751+02:00

Onte, a xente non se aclaraba en que andén debía colocarse. Estaba sinalizado coma sempre, avisado pertinentemente coma sempre. Pero onte non se aclaraba. Non sei por que.A xente onte non chegaba a coller o tren. Tentaban manter abertas as portas, mais estas pechabanse inevitablemente. Chegaban sen alento, para nada. Golpeaban o vidro, para nada.E mentres, no fío musical do vagón, soaba un

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-62516998264714420922010-03-28T00:00:00.001+01:002010-03-28T00:00:01.433+01:00

Á nena das grandes ilusións pinchadas encerrarona nun sanatorio mental. Cunha camisa de forza e unha habitación branca e acolchada,fixérona desaparecer do mapa. Nunca máis sóubose dela.Tampouco ninguén preguntou.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-23481338605982348372010-03-27T00:00:00.000+01:002010-03-27T00:00:00.501+01:00

Unha man, unha vez, escrebiu naquela pel a historia de amor máis bela do mundo.Aberta. Suave. Contradictoria.Esa pel, agora, añora, chora, sécase. Québrase. Agarda que a man regrese a pousarse sobre ela. Aberta. Suave. Contradictoria.Para sempre.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-38024361500901412572010-03-26T00:00:00.000+01:002010-03-26T00:00:04.203+01:00

Cada vez semellaste máis a ela. E eu semellome máis a mín na miña peor versión. Ela non sei a quen se semellará. Nin me importa. Poderíamos rematar todos colgados dun pino.Pegándonos un tiro.Pero somos difíciles de matar.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-72955446043999583332010-03-25T01:57:00.003+01:002010-03-25T02:05:26.145+01:00

No meu continuo e noctámbulo ir e vir pola rede, caín no twitter, no blogue, nun facebook, no flick, no stumble upon…e infinidade máis que esquecín xa; a última (que non derradeira) é un formspring… a cousa ven sendo que facedes preguntas, anónimas (se queredes) ás que eu tentarei contestar.Así que adiante, receitas, o significado da vida, curiosidades, ou tonterias varias…atacade!PS: para

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-60279008491246831212010-03-25T00:16:00.003+01:002010-03-26T14:37:41.140+01:00

Nunca tiven as. Unhas cantas plumas mal postas que agora me arrancan e atopome na húmida beirarrúa. Manchadas e murchas. Non sei que facer con elas. Non me sirven pra nada. Agás pra lembrar que un día, estiven preto de voar e dinme de bruces contra o chan.Non superei a adolescencia. Non supero esta traizón.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-85797449194808049682010-03-24T00:11:00.000+01:002010-03-25T00:13:58.384+01:00

Cinco principios da fin:Só admito as mentiras da publicidade do Lidl. Os luns e xoves.Non son de follar e tirar. Pra iso, outros.A información dame de comer. Toda.Meu nivel de tolerancia é alto. Pero non son tan gilipollas.Podo convertir unha vida nun inferno. Se quero.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-87531689171209962912010-03-23T01:57:00.002+01:002010-03-23T01:59:55.871+01:00

Meus soños dividense en dous. Nuns, vou polo borde dun cantil e tarde ou cedo acabo caendo ao vacío. Noutros, estou nun concurso da televisión e simplemente non sei as preguntas. Cecáis ambos sexan o mesmo soño. Cecáis non me durmira de todo.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-52777685944041592192010-03-22T01:48:00.000+01:002010-03-23T01:56:26.975+01:00

Conta o conto que o burro soplou a flauta, e conseguiu dar cunha melodía de casualidade. Eu, nin eso. I é estupido pensar que nas horas máis escuras, esas nas que ninguen conta nin se decata nin se recata, alguén comprenderá o leve chirrido que emites.Confórmate con que lles resulte molesto.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-49004748529785789902010-03-21T14:37:00.002+01:002010-03-21T14:42:24.610+01:00

Sentir a dor doutra persoa nun mesmo, é totalmente diferente a sentir a dor propia. Que quede claro. A vida escápasete, coma un son que se transforma en eco e pérdese. Non hai ninguén ao teu carón. Nin sequera quen criches unha vez que non se apartaría de ti. É unha dor xorda, que se leva en silencio ou cecáis nunha nota solta de esa sinfonía desafinada, que non leva a ningures.Ninguén aplaudirá

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-63642591295054718192010-03-20T01:53:00.002+01:002010-03-20T01:58:03.518+01:00

Pensou que a vida era algo o suficientemente raro como pra que pagara a pena ser vivido. Que era un cruce de carreteiras e casualidades na que os semáforos ás veces funcionan e ásveces non. Pero non parece importar demasiado. Atopábase a punto de chegar ao que podía chamar fogar. E nembargantes, as cousas semellaban trocar constantemente de sitio. E así soubo que o que cría que era unha casa non

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-10523616078567658422010-03-19T00:00:00.000+01:002010-03-19T00:00:00.726+01:00

Alguén dixo que tiña ollos de non ser o que aparentaba. Miraba dende abaixo, con intensidade case oriental. A ausencia dos seus párpados provocaba certa inquedanza, a medio camiño entre a nena inxénua e a femme fatale. Entre a interrogante e os puntos suspensivos. Sentou na barra dun bar decadente pero con pretensións. Acendeu un cigarro. Ao seu carón, un home cuspía súas últimas miserias nun

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-1840937142237105002010-03-18T00:00:00.002+01:002010-03-18T00:00:03.041+01:00

O mundo -coma o artista alemán que intercede no mobiliario urbán- mándame señais morse e mensaxes en clave como o facía Radio Londres para a resistencia francesa. O malo é que a gran maioría son ordes contradictorias que non logro descifrar. Facer voar unha ponte. Pero reforzar a súa seguridade primeiro. Ás veces persíguenme os dous bandos. Ás veces, uns dinme que me van a fusilar.Ás veces, os

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-49705101587341256592010-03-17T00:00:00.002+01:002010-03-17T00:00:03.223+01:00

Sen ánimo de resultar pretencioso, teño a honra de ter un mosquito (ou será obra dun comando?) na miña cama que perforou todo o meu corpo, chuchoume o sangue e deixou como sinatura unha serie de montículos que pican, en sitios tan molestos coma as dedas dos pes ou os dedos da man. Sinceramente, preferiría deitarme noutra compaña.Non, contigo, nin falalo, que non me deixas durmir.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-30848179579055296822010-03-16T00:00:00.000+01:002010-03-16T00:00:02.152+01:00

Aínda sigo nun soño profundo. Hai silencio. Poucas ganas de falar. Fago esforzos sobrehumáns por non aborrecer meus días aínda máis do que os aborrezo. Pero cando chegan días así, éme francamente difícil.Maldito luns. Xogáchemela outra vez.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-74036013314400057212010-03-15T00:00:00.000+01:002010-03-15T00:00:02.662+01:00

Eu non sei voar.Eu non son quen ti decidas.Eu non teño nada que ver con eles.Eu non entendo moitas cousas.Eu non sei outras tantas.Eu non teño ganas de falar.Eu non atopo nunca as palabras correctas.Eu non son de eiquí.Eu rompinme a crisma.Unha vez máis.Basta!

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-6096751227631915532010-03-14T00:00:00.000+01:002010-03-14T00:00:02.825+01:00

Conducías a gran velocidade cando disparei contra o que ti significabas. Quedaches ahí, queda, morréndote un pouco. Maldecín o dia no que te coñecí. Maldecín aquel momento e aquel lugar. Cuspinte na cara que non apartaches. Dinme a volta. Comezaba a chover no deserto.Chorei.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-67726698805003124802010-03-13T00:00:00.000+01:002010-03-13T00:00:00.382+01:00

Estiven sentado durante horas na tapa do WC. A miña vida resultaba coma o azulexo, fea e rota, cuberta de mugre e deixadez. Deixei os ollos e os sentimentos naquel apartamento que compartíramos. Deixei meu tempo e miña xuventude. Todo o bo que houbo en min quedou atrapado naquela habitación, naquela cama, xunto a ti. Decidín marcharme polo desagüe e aparecín neste lugar.Non falo o idioma.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-12175353873745034292010-03-12T00:00:00.000+01:002010-03-12T00:00:04.645+01:00

Estivemos sentados no porche, discutindo sobre os distintos tons de azul que se atopan na vida. Achacoume a miña frialdade. Respondinlle que só era esgotamento. Permanecimos en silencio. Fumamos. Bebimos. Distintos tons de azul. Na vida. Miles. Millóns. Fríos. Cansos.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-32129079381584135702010-03-11T00:00:00.000+01:002010-03-11T00:00:04.221+01:00

Onte, xunto ao río, cruceime cunha rapaza que choraba desconsoladamente. Ás súas costas cargaba cunha mochila e camiñaba golpeando o chan rabiosamente cos pes. Cada vez que vexo a un descoñecido chorar, párteseme algún pedazo de ialma. Coma se o mundo ás veces resultara demasiado humano. Pero xamáis paro a consolar a esas persoas. É coma se tivera medo, coma se ese descoñecido tivera mil causas

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-13025953.post-79512889588203449342010-03-10T00:00:00.000+01:002010-03-10T00:00:01.736+01:00

Estimada Pelota no Estómago:Está queda dunha santa vez. Non subas nin baixes. Queda. Xa que non podo pedirte que desaparezas, polo menos deixa de moverte porque vou rematar metendo a miña cabeza polo WC. Non, non me apetece ter unha viaxe psicotrópica. Dacordo?Máis te vale.

Pobrelokohttp://www.blogger.com/profile/18014538720006056846noreply@blogger.com0